Kurandinle

Kur'an'a varmak kolaydır. Onunla kalmak... kalbin terbiyesidir. Bu mekân, kolayın çoğaldığı bir çağda Zor olanın inceliğine bir kapı olsun diye kuruldu. Çünkü bilinir ki, yol göstermek çoktur, Ama yolda kalabilmek azdır.

—

Burada, söz çoğaltılmaz. Çünkü hakikat, çoğalan sözde değil, Derinleşen sükûtta zuhur eder.

—

Burada bir şey öğretilmez. Zira bilmek, çoğu zaman perde olur. Burada bir şey anlatılmaz. Çünkü âyet, anlatılandan daha yakındır insana. Sadece âyet vardır. Ve onunla baş başa kalmanın ince ihtimali.

—

Bu bir uygulama değildir. Çünkü yol, araçlarla değil, hâl ile açılır. Bu bir anlatma yeri değildir. Zira anlatılan, çoğu zaman işitilmez. Bu bir davet de değildir. Çünkü hakiki çağrı, zaten içtedir.

—

Burada, Kur'an'a bir şey eklenmez. Çünkü eksik olan O değil, bakıştır. Ondan bir şey çıkarılmaz. Çünkü fazla olan O değil, görenin yüküdür. Açıklanmaz. Çünkü her açıklama, başka bir örtü olabilir. Yönlendirilmez. Çünkü yön, zaten âyetin içindedir. Hızlandırılmaz. Çünkü kalp, aceleyle değil, huzurla yürür. Bu mekân, Kur'an ile insan arasından usulca çekilmenin adabını gözetir.

—

Burada: Ne ses vardır, ne telkin. Ne zorunluluk vardır, ne yön. Sadece bir sükût... Ve o sükûtun içinde yankılanan âyet.

—

Zaman, burada Kâbe'nin vaktine göre akar. An, kendi sırrıyla açılır. Her vakit, kendi âyetiyle doğar. Ve vakit değişmeden, âyet de değişmez.

—

Sen seçmezsin. Seçen, senin dışında değildir zaten. Âyet seni bulur. Belki de, sen onunla bulunursun.

—

Burada: Kalışın ölçülmez. Anlayışın tartılmaz. Kimliğin bilinmez. Çünkü yol, görünmekle değil, kaybolmakla başlar. İz yoktur. Kayıt yoktur. Sadece hâl vardır.

—

Bu mekân, sessizdir. Çünkü söz, sahibine aittir. Ve Kur'an konuştuğunda, Başka hiçbir sözün yeri kalmaz.